منتظر لقاء الله

حضرت آیت الله خامنه ای(مدظله العالی): امام به همه فهماند که انسان کامل شدن و علی وار زیستن و تا نزدیکی مرزهای عصمت پیش رفتن افسانه نیست.

منتظر لقاء الله

‎14 ‎‏خرداد ‏‏ماه سالروز رحلت ‏‏امام خمینی (س) ‏‏بنیانگذار کبیر انقلاب اسلامی ایران است. بزرگمردی که با اندیشه ای متعالی و ضمیری روشن و در سایه مجاهدت های خستگی ناپذیر خود مجدد ‏‏اسلام ناب محمدی (ص) ‏‏در قرن اخیر بود و با دم مسیحایی خود حیاتی تازه و عزتمندانه به اسلام بخشید. گرامیداشت ایام حزن انگیز رحلت امام راحل عظیم الشان (ره) فرصتی برای بازخوانی اندیشه‌های متعالی و تداوم راه درخشان ایشان است. ضمن درود به روح پرفتوح آن عزیز سفر کرده، توجه خوانندگان محترم را به خاطره ای از واپسین روزهای حیات پربرکت ایشان جلب می نماید:‏

‏ ‏

C:\Users\e.taghizadeh\Desktop\1\1.jpg

‏ ‏

‏مراقبت در عبادت، تعبد و تقید ایشان در مسائل شرعی بر همه کس روشن است. التزام همیشگی ایشان به انجام حتی مستحبات و ترک مکروهات از‎‎‎‏ روزگار جدایی ایشان تا هنگام ارتحال از جمله مطالبی است که بارها نقل شده است. ‏‏ایشان حتی در شرایط بحرانی بیمارستان هم معمولاً نماز شبشان ترک‎‎‎‏ نشد. مستحبات نماز را حتما به جا می آوردند؛ حتما عطر می زدند، محاسن را‎‎‎‏ شانه می کردند و عمامه بر سر می گذاشتند. ‏‏گفتن این مسائل آسان است ولی در نظر بگیرید بیمار کهنسالی را که با ضعف و درد و تب، دوران دشوار بعد از‎‎‎‏ عمل جراحی را می گذراند، مقادیر زیادی دارو از طریق سرم به بدن متصل‎‎‎‏ است و ‏امکان نشستن ندارد و ماسک اکسیژن بایستی بر دهان و بینی باشد، آن‎‎‎‏ وقت به طور مدام به فکر ساعت نماز باشد و مستحبات را هم با همان حال به‎‎‎‏ جا بیاورد و در حالی که کیسه خون به دست وی وصل است، فارغ از همه‎‎‎‏ محیط اطراف به نماز شب بپردازد. ‏

‏ ‏

C:\Users\e.taghizadeh\Desktop\1\3.jpg

‏  ‏

‏چند ساعت آخر عمر امام همگی در حال نماز گذشت.‏‏ چون حالشان‎‎‎‏ مناسب نبود با اشاره دست رکوع و سجود را بجا می آوردند و با مختصری‎‎‎‏ حرکت دادن سر و حرکات مختصر دست و پا نماز می خواندند، زیرا دیگر‎‎‎‏ قدرت نشستن نداشتند.‏

‏ ‏

C:\Users\e.taghizadeh\Desktop\emam18.jpg

‏  ‏

ایشان همچنین همیشه مراقب حالتهای روحی نیز بودند. همین که‎‎‎‏ ساعتهای آخر فرا رسید و وعده دیدار برایشان مسلم شده بود، به اهل بیتشان گفتند می خواهم بخوابم. چراغ را خاموش کنید. می خواستند در ساعتهای‎‎‎‏ آخر هیچگونه علائق این جهان ذهنشان را به خود مشغول نسازد. ایشان قبلاً‎‎‎‏ در درسهایشان گفته بودند که گاهی در لحظه مرگ یک وابستگی عاطفی‎‎‎‏ ممکن است موحّد را از صعود به درجات عالیه باز دارد. ایشان تمام این موارد‎‎‎‏ را تا لحظه مرگ رعایت می کردند. به همین دلیل بسیار آرام و با شکوه به‎‎‎ لقاءاللهپیوستند. ‏

‏ ‏

C:\Users\e.taghizadeh\Desktop\emam22.jpg

‏ ‏

نکته ای که ذکر آن ضروری است و قابل تامل است اینکه با تمامی‎‎‎‏ شواهدی که وجود داشت، مسجّل است که امام از وفات خود مطلع بودند و‎‎‎‏ این در چند هفته آخر عمر ایشان مشخص بود ولیکن هیچگونه تغییری در‎‎‎‏ برنامه عادی زندگی ایشان یا برنامه عبادات ایشان پیدا نشد. هیچ وصیتنامه‎‎‎‏ جدیدی ننوشتند و یا هیچ توصیه خاصی غیر از تاکید بر نصایح همیشگی‎‎‎‏ نکردند. این نشان می دهد که ‏‏ایشان در همه عمر خود را برای لحظه مرگ مهیا‎‎‎‏ کرده بوده اند ‏‏و تمامی رفتار و عادت و عباداتشان به گونه ای بوده است که‎‎‎‏ گویی لحظه های آخر عمر است. این نکته خیلی با اهمیت است و نشان دهنده‎‎‎‏ عمق اعتقاد ایشان به جهان آخرت و نیز میزان تعبد همیشگی و التزام به‎‎‎‏ عبادات بوده است. ‏

‏ ‏

C:\Users\e.taghizadeh\Desktop\emam23.jpg

‏ ‏

‏نکته ای در اینجا به خاطرم رسید که ذکر آن بی مورد نیست؛ خانم حضرت‎‎‎‏ امام می گفتند وقتی امام جوان بودند، همیشه یک ساعت قبل از اذان صبح‎‎‎‏ برای نماز شب و عبادت بیدار می شدند ولیکن از ده ساله اخیر بعد از کسالت‎‎‎‏ قلبشان 5 / 1 ساعت قبل از اذان صبح به عبادت مشغول می شدند. می گفتند از ‏ایشان پرسیدم برنامه شما تغییر کرده است. قدیمها یک ساعت بود و حالا‎ ‎‎‎‎‏ 5 / 1 ساعت. امام در پاسخ گفته بودند چون پیرتر شده ام حرکاتم کندتر شده‎‎‎‏ است لذا نیم ساعت لازم دارم ولیکن فرقی در موضوع اعمال نکرده است.‎‎‎‏ آری ‏‏امام از همان ‏‎‎‏آغاز نوجوانی حیات و ممات و بیداری خود را برای خدا قرار داده بود و هر آن منتظر لقاءالله بود، ‏‏لذا بیماری و عمل جراحی و آگاه‎‎‎‏ بودن از وفات هیچگونه تغییری در زندگی و عبادات ایشان حاصل نکرد.  ‏

‏ ‏

C:\Users\e.taghizadeh\Desktop\1\4.jpg

‏ ‏

‏منبع: کتاب فصل صبر، صص: 198-196 (خاطره ای از دکتر سید عبدالحسین طباطبایی)‏

‏ ‏


خروج